บทที่ 112

อเดเลด

แสงจันทร์สาดส่องผ่านเรือนยอดไม้ในป่า ทอดเงาลวดลายพาดผ่านเส้นทางแคบ ๆ ที่เรากำลังเดินตามไป ฉันดึงเสื้อคลุมให้กระชับรอบตัวขณะที่เราหลบเลี่ยงหน่วยลาดตระเวนหน่วยที่สามได้สำเร็จ สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาดคือการไร้ซึ่งร่องรอยของเหล่าแวมไพร์โดยสิ้นเชิง หลังจากการซุ่มโจมตีอย่างสิ้นหวั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ